วันพุธที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2559

กาหลอกตัวเอง

กาหลอกตัวเอง

Crow_in_Peacock__s_Feathers_by_ChelseaBritain
ในวันหนึ่งเทพจูปิเตอร์ได้ประกาศว่าจะแต่งตั้งนกที่มีขนสวยงามที่สุดขึ้นรับตำแหน่งราชานก กาอยากได้ตำแหน่งนั้น แต่มันคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ เพราะขนของมันมีแต่สีดำสนิทเท่านั้น มันจึงเดินไปยังลำธารที่พวกนกทั้งหลายต่างอาบน้ำทำความสะอาดขนของตัวเองอยู่ เมื่อนกเหล่านั้นบินกลับกันไปหมดแล้ว กาก็สังเกตเห็นขนนกหลากสีสันที่นกตัวอื่นๆ ทำร่วงไว้ มันจึงเลือกเอาแต่ขนนกอันที่สวยที่สุดมาผูกเข้ากับตัวเอง จนกลายเป็นนกที่มีขนสวยงามที่สุด
เมื่อวันแต่งตั้งราชานกมาถึง นกทั้งหลายต่างก็มากันพร้อมหน้าพร้อมตา หลังจากที่เทพจูปิเตอร์พิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว จึงได้เลือกให้กาได้รับตำแหน่งราชานกไป ขณะที่นกตัวอื่นๆ เมื่อเห็นขนของตนก็จำได้และเกิดความสงสัย จึงพากันรุมจิกกาแล้วถอนขนเหล่านั้นออกจนหมด เผยให้เห็นขนที่แท้จริงของมัน ซึ่งบ่งบอกชัดเจนว่ามันเป็นเพียงอีกาตัวหนึ่งเท่านั้น

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ความโลภและความหลงมักนำไปสู่หนทางแห่งความหายนะ

วันพฤหัสบดีที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2559

การต่อสู้ของไก่ป่า

การต่อสู้ของไก่ป่า

ไก่ชน
ท่ามกลางป่าอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง มีไก่ป่าอยู่สองตัวกำลังจะต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงความเป็นใหญ่ โดยพวกมันตกลงกันไว้ว่าหากใครเป็นผู้ชนะจะได้เป็นผู้นำของฝูง แต่ผู้แพ้นั้นจะต้องถูกขับไล่ออกไปจากป่าแห่งนี้
เมื่อวันต่อสู้มาถึงไก่ทั้งสองต่างก็จิกตีกันอย่างเอาเป็นเอาตายแบบไม่คิดชีวิตกันเลยทีเดียว และผลของการต่อสู้ก็จบลงโดยมีฝ่ายหนึ่งชนะและอีกฝ่ายหนึ่งแพ้ ซึ่งไก่ตัวที่ชนะก็ดีใจและฮึกเหิมเป็นอย่างยิ่งที่ตัวมันแข็งแรงและเก่งกล้าจนสามารถเอาชนะอีกฝ่ายหนึ่งได้
เมื่อได้รับชัยชนะแล้วมันก็พยายามที่จะปีนขึ้นไปบนเนินเขาเล็กๆ พร้อมกับโก่งคอขันเสียงดัง เพื่อเป็นการประกาศว่าบัดนี้มันได้กลายเป็นผู้นำของฝูงไก่ป่าแล้ว และทันใดนั้นเองก็มีนกอินทรีตัวหนึ่งบินผ่านมาเห็นเข้า มันจึงบินโฉบลงมาด้วยความรวดเร็วและคว้าไก่ป่าผู้ชนะไปกินเป็นอาหารในทันที

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ความโอ้อวดจะนำพาหายนะมาสู่ตนเอง

วันศุกร์ที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2559

กากับเหยือกน้ำ

กากับเหยือกน้ำ

2116310_orig
วันหนึ่งในฤดูแล้ง น้ำตามหนองน้ำและลำธารต่างก็แห้งขอดลงไปหมด มีกาตัวหนึ่งซึ่งยังไม่ได้กินน้ำแม้แต่หยดเดียวเลยทั้งวัน มันกระหายน้ำเป็นอย่างมากจนแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะบินไปไหนได้อีก แต่โชคดีที่มันเผอิญเหลือบไปเห็นเหยือกน้ำใบหนึ่งตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ กาไม่รอช้ารีบบินไปดูในทันที
กาพบว่าเหยือกน้ำใบนั้นทั้งสูงและมีปากแคบ โดยภายในเหยือกนั้นก็เหลือน้ำอยู่น้อยเต็มที กาจึงครุ่นคิดหาวิธีการที่จะกินน้ำในเหยือกนั้น ทั้งพยายามแหย่จะงอยปากของมันลงไป และพยายามผลักเหยือกน้ำให้ล้มลง แต่มันก็ไม่มีเรี่ยวแรงพอ ไม่ว่าจะอย่างไรจนแล้วจนเล่ามันก็ยังไม่สามารถกินน้ำในเหยือกได้สักที
เมื่อคิดได้ในที่สุดมันก็ตัดสินใจไปคาบก้อนกรวดมาใส่ลงไปในเหยือกทีละก้อนๆ จนระดับน้ำภายในเหยือกค่อยๆ สูงขึ้นถึงคอเหยือก แล้วกาก็ได้กินน้ำในเหยือกนั้นอย่างสมใจ

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : การใช้สติปัญญาย่อมค้นพบหนทางแห่งความสำเร็จ

วันพุธที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2559

กากับเทพเจ้า

กากับเทพเจ้า

tumblr_mvjtc74XT61ronhn5o1_500
ในวันหนึ่งกาตัวหนึ่งเกิดเผอิญพลัดตกลงไปในหลุมลึก และปีกของมันก็ได้รับบาดเจ็บจนไม่สามารถบินกลับขึ้นไปได้ มันจึงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ ขณะนั้นได้มีเทพเจ้าองค์หนึ่งผ่านมาได้ยินเข้าพอดี พระองค์จึงช่วยกาขึ้นมาจากหลุมนี้ โดยกาได้ขอบคุณและสัญญาว่าจะกลับมาถวายกำยานเพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ
ซึ่งเวลาผ่านไปหลายวันแล้วแต่มันก็ลืมคำสัญญาที่บอกว่าจะนำกำยานมาถวายแก่เทพเจ้า หลายวันต่อมากาก็บังเอิญตกลงไปอยู่ในหลุมลึกอีกครั้งหนึ่ง มันจึงสวดอ้อนวอนต่อเทพเจ้าองค์เดิมให้มาช่วยชีวิตมัน
ทันใดนั้นเองเทพเจ้าก็ปรากฏกายขึ้น กาจึงกล่าวว่า “ท่านเทพเจ้าได้โปรดช่วยเหลือข้าอีกสักครั้งเถิดท่าน ข้าสัญญาว่าข้าจะถวายกำยานให้กับท่านจริงๆ”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้นเทพเจ้าจึงตอบกลับไปว่า “ข้าจะเชื่อคำพูดของเจ้าได้อย่างไรกัน ในเมื่อครั้งที่แล้วเจ้าก็ยังผิดคำพูด ไม่ทำตามคำสัญญาอย่างที่เจ้าพูดไว้” และเมื่อพูดจบเทพเจ้าก็หายตัวไป ในขณะที่กายังคงติดอยู่ในหลุมลึกแห่งนี้จนอดอาหารและสิ้นใจตายไปในที่สุด

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ผู้ที่ไม่รักษาคำมั่นสัญญาย่อมไม่ได้รับความไว้วางใจจากผู้อื่น

วันอังคารที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

กากับหงส์

กากับหงส์

zpage035
ณ ริมทะเลสาบแห่งหนึ่ง มีกาตัวหนึ่งเกาะอยู่บนกิ่งไม้ มันเห็นหงส์ท่าทางสง่างามกำลังแช่น้ำอยู่ในทะเลสาบแห่งนี้ จึงคิดว่าถ้ามันลงไปแช่น้ำนานๆ เช่นหงส์นี้ ขนสีดำของมันก็คงจะต้องกลายเป็นขนสีขาวสะอาดเช่นเดียวกับหงส์อย่างแน่นอน มันจึงบินลงไปแช่ตัวอยู่ในทะเลสาบเช่นเดียวกับหงส์ และกล่าวกับตนเองว่า “ขนสีดำน่าเกลียดของข้าจะต้องกลายเป็นขนสีขาวสวยงามสะอาดในไม่ช้าเป็นแน่”
แล้วมันก็แช่น้ำอยู่อย่างนั้นทั้งวันทั้งคืนโดยไม่ยอมบินไปหาอาหารเลย พร้อมกับตั้งหน้าตั้งตาคอยดูว่าขนของมันนั้นได้เปลี่ยนเป็นสีขาวหรือยัง ในที่สุดมันก็อดอาหารจนตายอยู่ในทะเลสาบนั้นโดยที่ขนของมันก็ยังคงมีสีดำอยู่เช่นเดิม

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ความทะเยอทะยานเกินตัวจะนำมาซึ่งความหายนะ

วันอาทิตย์ที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

นิทาน กากับนกเขา

กากับนกเขา

bdc8c7005f3c7b51f776cc3aec08a5cf
ณ บ้านเศรษฐีหลังหนึ่งมีแม่นกเขาตัวหนึ่งกำลังตั้งท้องอยู่และมันกำลังจะออกไข่ในอีกไม่ช้า เศรษฐีได้ดูแลแม่นกเขาเป็นอย่างดีด้วยการมันไว้ในกรงทองคำแสนงดงาม ทั้งยังให้อาหารมันกินจนอิ่มหนำสำราญในทุกมื้อ วันหนึ่งมีกาตัวหนึ่งบินผ่านมาเกาะอยู่ใกล้ๆ กรงของแม่นกเขา แม่นกเขาจึงเอ่ยทักทายขึ้นว่า “สวัสดีเจ้ากา ข้ารู้สึกเวทนาเจ้าเสียจริงๆ ที่ต้องออกหาอาหารอย่างยากลำบากทุกวัน ดูข้าสิ ข้ากินอยู่อย่างสุขสบาย และลูกๆ ของข้าก็จะได้กินอยู่อย่างสุขสบายเช่นกัน”
เมื่อกาได้ฟังดังนั้นจึงตอบกลับไปว่า “ข้าไม่อิจฉาเจ้าหรอก เพราะถึงแม้ว่าเจ้าและลูกๆ ของเจ้าจะมีอาหารกินกันอิ่มหนำทุกมื้อ และมีที่นอนหลับอย่างสุขสบายทุกคืน แต่พวกเจ้าก็ต้องถูกขังอยู่ในกรงที่ไร้อิสรภาพไปชั่วชีวิต”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ผู้ตกเป็นทาสของวัตถุหรือความสุขภายนอกย่อมไม่พบกับความสุขที่แท้จริง

วันพุธที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2559

กากับนกพิราบ

กากับนกพิราบ

flying-35928_640
มีกาตัวหนึ่งต้องทำงานอย่างหนักเพื่อหาอาหารไว้เป็นเสบียงสำหรับช่วงฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง วันหนึ่งมันเกิดบินผ่านมาเห็นรังของนกพิราบขาวที่มีอาหารอยู่มากมาย ทำให้มันเกิดอยากกินบ้าง จึงคิดอุบายแอบเข้าไปในรังของนกพิราบขาวตัวนั้น โดยการขโมยสีขาวของชาวบ้านมาทาที่ขนของมันจนทั่วทั้งตัว
จากนั้นมันก็แฝงตัวเข้าไปอาศัยอยู่ในรังขอนกพิราบขาวตัวนั้น โดยที่ไม่มีนกพิราบตัวใดสังเกตเห็นว่ามันเป็นกาเลยแม้แต่ตัวเดียว กาพยายามไม่ร้องหรือส่งเสียงใดๆ ออกมา จนกระทั่งวันหนึ่งมีนกพิราบเอ่ยทักมัน มันจึงเผลอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเป็นกาออกมาอย่างชัดเจน ทำให้มันถูกขับไล่ออกจากรังไปในทันที
เมื่อถูกฝูงนกพิราบขับไล่ออกมาแล้ว กาจึงต้องจำใจกลับไปอยู่ที่รังเดิมของมัน แต่เมื่อเพื่อนๆ เห็นว่ามันมีตัวสีขาวแตกต่างจากกาตัวอื่นๆ จึงชวนกันขับไล่มันออกจากรัง ทำให้มันต้องเร่ร่อนออกหาอาหารอยู่เพียงลำพัง และใช้ชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยวในที่สุด

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ผู้ที่หลอกลวงผู้อื่นเพื่อแลกกับความสุขสบายของตนเอง ย่อมไม่มีใครเชื่อถือหรือยอมคบค้าสมาคมด้วย